دلتنگ چیستم؟

دلتنگ چیستم؟

پرستوها بازگشته اند

و تک درخت پیر حیاط خانه ی ما نیز

امسال به شکوفه نشست

دلتنگ چیستم؟

باید کناری بنشینم تنهایی ام را

بااین ورق پاره های سرگردان قسمت کنم

دلتنگ چیستم؟

نیمه ی مانده نیز طی خواهد شد

و این پیمانه عاقبت  لبریز می شود

دلتنگ چیستم؟

سرانجامم دهان مکنده ی خاک است

با بدرودی تلخ

سپیده دمان به شامگاهان خواهم سپرد

واز دروازه ها ی شب عبور خواهم کرد

وسبکبال بر بال ابرها

ترانه رهایی سر خواهم داد

دلتنگ چیستم؟

سرانجام باغ آرزوهایم ویران خواهد شد

در التماسها

با حسرتی  زنجیر تعلق ها کسسته خواهد شد

وازکنکره های فروریخته

مرثیه ي بیقراری ام از دامنه های ابدیت

بار دیگر طلوع خواهد نمود

و با بدرقه ی بارانها بی بهانه

از رد چشمهایت  عبور خواهم کرد

و التماس دستهای خالی ام

بی هیچ مونسی رفیق خاک خواهد شد

دلتنگ چیستم؟

آخرین رگه های امید در افق ها ی کبود بی پرنده غروب

غروب خواهد نمود

و ديوار هاي عايق سياهي

آخرين روزنه هاي روشنايي را كور خواهد كرد

دلتنگ چیستم؟

نگارا این همه خشم و غضب چیست
دلت بر ما نمی سوزد سبب چیست

امشب شب تولد عزیزیست که ستاره ها به یمن تولدش  دور تا دور ماه جشن میگیرند . شب تولد کسی که لحظه های به یاد ماندنی را برایم آفرید و در سخت ترین لحظات در کنارم بود ، آرزو میکنم ثانیه های زندگی اش با عشق عجین شود و دقایق عمرش آسمانی باشد .در ارزوهایم  برایش جشن میگیرم و شمع تولدش را فوت میکنم باشد که لحظه ایی عشق و شادی را برایش به ارمغان بیاورم

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
 دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو
 تقویم را معطل پاییز کرده است
 در من مرور باغ همیشه بهار تو
از باغ رد شدی که کشد سر مه تا ابد
 بر چشم های میشی نرگس غبار تو
 فرهاد کو که کوه به شیرین رهات کند
 از یک نگاه کردن شوریده وار تو
 کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو
 چشمی به تخت و بخت ندارم . مرا بس است
 یک صندلی برای نشستن کنار تو

برج ویرانم غبار خویش افشان کرده ام
 تا به پرواز ایم از خود جسم را جان کرده ام
 غنچه ی سربسته ی رازم بهارم در پی است
 صد شکفتن گل درون خویش پنهان کرده ام
چون نسیمی در هوای عطر یک نرگس نگاه
 فصل ها مجموعه ی گل را پریشان کرده ام
 کرده ام طی صد بیابان را به شوق یک جنون
 من از این دیوانه بازی ها فراوان کرده ام
 بسته ام بر مردمک ها نقشی از تعلیق را
 تا هزار ایینه را در خویش حیران کرده ام
 حاصلش تکرار من تا بی نهایت بوده است
 این تقابل ها که با ایینه چشمان کرده ام
 من که با پرهیز یوسف صبر ایوبیم نیست
 عذر خواهم را هم آن چک گریبان کرده ام
 چون هوای نوبهاری در خزان خویش هم
 با تو گاهی آفتاب و گاه باران کرده ام
 سوزن عشقی که خار غم بر آرد کو که من
 بارها این درد را اینگونه درمان کرده ام
 از تو تنها نه که از یاد تو هم دل کنده ام
 خانه را از پای بست این بار ویران کرده ام

تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم
 آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
 با آسمان مفاخره كرديم تا سحر
 او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب كرده خط كشيد
 من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
 تا كور سوي اختركان بشكند همه
 از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم
 با وامي از نگاه تو خورشيد هاي شب
 نظم قديم شام و سحر را به هم زدم
 هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود
 تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
 تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
 شك از تو وام كردم و در باورم زدم
از شادي ام مپرس كه من نيز در ازل

همراه خواجه قرعه ي قسمت به غم زدم

شكست عهد من و گفت: هر چه بود گذشت
به گريه گفتمش: آري‌، ولي چه زود گذشت
بهار بود و تو بودي و عشق بود و اميد
بهار رفت و تو رفتي و هر چه بود گذشت
شبي به عمر گرم خوش گذشت آن شب بود
كه در كنار تو با نغمه و سرود گذشت
چه خاطرات خوشي در دلم به جاي گذاشت
شبي كه با تو مرا در كنار رود گذشت
گشود بس گره آن شب ز كار بسته‌ی ما
صبا چو از بر آن مشك سود گذشت
غمين مباش و مينديش از اين سفر كه ترا
اگر چه بر دل نازك غمي فزود، گذشت